اکتوبر 2026
چشمانداز اقتصادی افغانستان، یک ابتکار خلاقانه از موسسه مطالعات اقتصادی و حقوقی افغانستان (AELSO) است که مهمترین و آخرین رویدادهای اقتصادی افغانستان را در یک ماه اخیر، منعکس میکند.
با مطالعه این ماهنامه اقتصادی که به سه زبان (پشتو، دری و انگلیسی) تهیه و ترتیب شده است، شما میتوانید دید گستردهتری از اقتصاد افغانستان داشته باشید.
هرات (پژواک، ۱۳ میزان ۱۴۰۵): یک شرکت تولید باطری در ولایت هرات، یک محمولۀ باطریهای «گرین پلس» به ارزش دو میلیون دالر را به کشورهای عربی صادر کردهاست.
براساس یک خبر ریاست اطلاعات و فرهنگ هرات، عبدالمتین قلندری، رئیس این شرکت گفتهاست که این محموله در چارچوب یک قرارداد بزرگ تجاری به کشورهای عربی صادر شده و این چهارمین دور صادرات محصولات این شرکت به بازارهای عربی میباشد.
او افزودهاست که تولیدات این شرکت از کیفیت مناسب برخوردار بوده و با گارانتی یکساله به مشتریان عرضه میشود.
به گفتۀ قلندری، این شرکت توانایی تأمین نیازمندیهای بازار داخلی را دارد و میتواند در کنار تأمین باطری مورد نیاز ولایتهای مختلف کشور، محصولات خود را به بازارهای خارجی نیز صادر کند.
وی افزایش صادرات محصولات تولید داخل را زمینهساز رشد صنایع و ایجاد فرصتهای کاری دانسته و گفتهاست که این شرکت تلاش دارد بازارهای بیشتری را برای محصولات خود پیدا کند.
گفتنی است که این شرکت روزانه حدود چهار هزار باطری تولید میکند و برای ۵۵۰ تن زمینه کار فراهم کرده است.
صادرات باطریهای تولید داخل به ارزش دو میلیون دالر به کشورهای عربی، نشاندهنده ظرفیت روبهرشد صنایع داخلی افغانستان و امکان رقابت محصولات ملی در بازارهای خارجی است. تداوم چنین ابتکارهایی میتواند به تقویت اقتصاد ملی، افزایش صادرات، ایجاد فرصتهای شغلی و کاهش وابستگی به واردات کمک کند.
شرکت برشنا میگوید در مجموع ۸۵۰ پروژهی نیمهکاره در بخشهای مختلف برق وجود دارد که کار برخی از آنها دیگرباره از سوی این شرکت آغاز شده و برای تکمیل پروژههای باقیمانده نیز به منبعهای مالی و اقدامات عملی نیاز است.
این پروژهها در بخشهای تولید، انتقال و توزیع برق شامل میشوند و در ولایتهای گوناگون کشور موقعیت دارند.
محمدصادق حقپرست، سخنگوی این شرکت در این باره افزود: «برای ما پروژههایی اولویت دارند که در آن ساحهها نیاز بیشتر است. روی این پروژهها کار میکنیم تا در کوتاهترین زمان ممکن کارشان را تکمیل کنیم. یکی از این پروژهها بند برق پارندی پنجشیر بود که ما آن را تکمیل کردیم.»
آگاهان اقتصادی میگویند ادامهی پروژههای نیمهکاره میتواند روند توسعهی زیربناهای برق را کُند کند.
آنان بر تامین منبعهای مالی و تعیین اولویت برای تکمیل پروژههایی پافشاری میکنند که میتوانند در افزایش تولید و بهبود انتقال و توزیع برق نقش داشته باشند.
سیر قریشی، آگاه اقتصادی، در این باره گفت: «نیمهکاره ماندن این پروژهها به این معناست که برق کافی به خانههای مردم، کارخانهها و سایر کسبوکارها نرسیده است. این وضعیت میتواند هزینهها را افزایش دهد. بدون شک، تکمیل این پروژهها میتواند تولید داخلی برق را افزایش داده و بخش انتقال و توزیع برق را نیز بهبود بخشد.»
این پروژهها در حالی نیمهتمام ماندهاند که افغانستان برای تامین بخشی از نیازمندی برق خود همچنان به واردات وابسته است و در فصلهای مختلف با کمبود برق روبهرو میشود.
وجود ۸۵۰ پروژه نیمهکاره در بخش برق، نشاندهنده چالشهای جدی در توسعه زیربناهای انرژی افغانستان است. تکمیل این پروژهها، بهویژه در بخش تولید، انتقال و توزیع برق، میتواند نقش مهمی در کاهش وابستگی به برق وارداتی، حمایت از صنایع داخلی، ایجاد فرصتهای اقتصادی و بهبود زندگی شهروندان داشته باشد. از اینرو، تأمین منابع مالی، مدیریت مؤثر و اولویتبندی پروژهها باید در دستور کار قرار گیرد.
پنج شرکت افغان، محصولات مشهور افغانستان را در نمایشگاه غذایی عربستان ۲۰۲۶ در شهر جده به نمایش گذاشتند و با استقبال خریداران سعودی روبهرو شدند.
این نمایشگاه از ۲۷ تا ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶ برگزار شد و شرکتهای افغان در آن میوههای خشک، مغزها، ادویهها، آب انار و آب میوه را معرفی کردند.
برنامه تابآوری جامعه افغانستان با حمایت مالی اتحادیه اروپا و همکاری برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP)، سازمان غذا و زراعت ملل متحد (FAO)، سازمان بینالمللی مهاجرت (IOM) و دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم سازمان ملل (UNODC) از حضور این شرکتها حمایت کرده است.
به گفته برنامه توسعه سازمان ملل متحد، هدف این برنامه ایجاد فرصتهای تازه برای خانوادهها و جوامع آسیبپذیر و کمک به تولیدکنندگان افغان برای دسترسی به بازارهای داخلی و بینالمللی است.
در دو نمایشگاه بینالمللی سال گذشته، شرکتهای افغان تحت حمایت این برنامه بیش از ۲۵ میلیون دالر فرصت تجاری به دست آوردهاند.
قرار است در نمایشگاه بینالمللی آناپورنا اینتر فود در شهر ممبئی هند نیز که از ۹ تا ۱۱ دسامبر ۲۰۲۶ برگزار میشود، ۸ تا ۱۰ شرکت افغان دیگر محصولات خود را عرضه کنند.
حضور شرکتهای افغان در نمایشگاههای بینالمللی، فرصتی ارزشمند برای معرفی ظرفیتهای تولیدی کشور، توسعه صادرات و گسترش روابط تجاری با بازارهای جهانی است. استقبال خریداران خارجی از محصولات افغانستان نشان میدهد که تولیدکنندگان داخلی ظرفیت حضور در بازارهای رقابتی را دارند. تداوم چنین برنامههایی میتواند به رشد اقتصاد ملی، حمایت از کسبوکارهای داخلی و ایجاد فرصتهای شغلی پایدار کمک کند.
پنجمین نمایشگاه ملی و بینالمللی امام ابوحنیفه امروز در کابل، گشایش یافت.
در این نمایشگاه، بهشمول مقامهای حکومتی دیپلوماتهای کشورهای گوناگون و نمایندگان سازمانهای مرتبط با مللمتحد حضور داشتند.
معاون اقتصادی ریاستالوزرا با پافشاری بر اهمیت این نمایشگاه برای تقویت تولید داخلی، میگوید امارتاسلامی تلاش دارد مرزهای افغانستان را بهجای تهدید، به نقطههای اتصال و فرصت برای مشارکتهای اقتصادی و بازرگانی منطقهای تبدیل کند.
سیدکریم هاشمی، رییس اتاق تجارت و سرمایهگذاری افغانستان، در این باره افزود: «افغانستان دارای ظرفیتهای فروان اقتصادیست؛ مگر این ظرفیتها باید به حرکت بیاید، ما باید اقتصادی بسیازیم که که بیشتر تولید کند.»
وزیران صنعت و تجارت و اقتصاد افغانستان میگویند با وجود محدودیتهای گوناگون، اقتصاد افغانستان رو به بهبود است.
آنان پافشاری میکنند که افغانستان تنها بازار مصرفی نیست، بل ظرفیتهای بزرگ تولید، سرمایهگذاری و اتصال منطقهای دارد و میتواند به مرکز تولید و صادرات تبدیل شود.
هیاتهای ایرانی نیز در این نمایشگاه بر افزایش همکاریهای اقتصادی و بازرگانی با افغانستان پافشاری کردهاند.
در این نمایشگاه نزدیک به ۷۰۰ غرفه برای عرضهی تولید داخلی و فراوردههای کشورهای خارجی اختصاص یافته است.
برگزاری نمایشگاه امام ابوحنیفه فرصتی مهم برای معرفی تولیدات داخلی، جذب سرمایهگذاری و گسترش همکاریهای تجاری افغانستان با کشورهای منطقه است. حضور نزدیک به ۷۰۰ غرفه، بیانگر ظرفیتهای متنوع اقتصادی و تولیدی کشور است. تداوم چنین برنامههایی میتواند زمینهساز تقویت صنایع داخلی، توسعه صادرات، ایجاد اشتغال و تبدیل افغانستان به مسیر مهم تجارت منطقهای شود.
شرکت برشنا میگوید که کار طرح انتقال برق کاسا-۱۰۰۰ در خاک در بخشهای گوناگون ۷۰ درصد پیشرفت کرده است و این شرکت وفادار به تکمیل آن است.
بر پایهی پیشبینیها، این طرح تا پایان سال ۱۴۰۶ تکمیل خواهد شد و افغانستان سالانه ۶۰ تا ۶۵ میلیون دالر از رهگذر انتقال برق از خاک خود درامد بهدست خواهد آورد.
افغانستان در چارچوب این طرح قرار است ۳۰۰ میگاوات برق از قرغیزستان و تاجیکستان دریافت کند.
محمدصادق حقپرست، سخنگوی شرکت برشنا، در این باره گفت: «پروژهی کاسا-۱۰۰۰ با هدف انتقال برق از آسیای مرکزی به جنوب آسیا طراحی شده است و تکمیل آن میتواند به توسعهی بخش انرژی و تقویت اتصال منطقهای کمک کند.»
کارهای ساختمانی بخش افغانستان که در سال ۱۴۰۰ متوقف شده بود، در قوس ۱۴۰۳ از سر گرفته شد.
در همین حال، نمایندگان کشورهای دخیل از جمله افغانستان، در نشست منطقهای کاسا-۱۰۰۰ که از ۱۵ تا ۱۷ میزان، در شهر بشکیک قرغیزستان برگزار شد، بر تسریع تکمیل طرح و ادامهی همکاریها پافشاری کردند.
عبدالظهور مدبر، آگاه اقتصادی، در این باره گفت: «هر حرکت اقتصادی میتواند به سود اقتصاد افغانستان باشد، کاسا-۱۰۰۰ نیز یک طرح ملی منطقهایست، انتقال برق از طرف کشورهای آسیای مرکزی به جنوب آسیا است که از مسیر افغانستان ترانزیت میشود، کشور ما میتواند در کنار دریافت برق، حق ترانزیت نیز بدست آورد.»
در شرایطی که پیوند افغانستان و پاکستان با چالشهایی روبهرو شده است، نگرانیهایی دربارهی تاثیر این وضعیت بر همکاریهای منطقهای مطرح میشود.
با این حال، تکمیل و بهرهبرداری از این طرح به همکاری کشورهای دخیل، از جمله قرغیزستان، تاجیکستان، افغانستان و پاکستان وابسته است.
کاسا-۱۰۰۰ طرح منطقهایست که قرار است برق آبی قرغیزستان و تاجیکستان را از مسیر افغانستان به پاکستان انتقال دهد.
پیشرفت پروژه کاسا-۱۰۰۰ گامی مهم در راستای تقویت جایگاه افغانستان بهعنوان پل اتصال انرژی میان آسیای مرکزی و جنوب آسیا است. تکمیل این پروژه علاوه بر تأمین بخشی از نیازمندی برق کشور و ایجاد درآمد سالانه از حق ترانزیت، میتواند زمینهساز توسعه همکاریهای منطقهای، جذب سرمایهگذاری و تقویت اقتصاد ملی شود. با این حال، تحقق این فرصتها به تکمیل بهموقع پروژه و تداوم همکاری کشورهای دخیل وابسته است.
روزانه بین ۲۸۰ تا ۳۰۰ واگن باری از کشورهای آسیای میانه وارد بندر خط هن حیرتان در شمال افغانستان میشود؛ موضوعی که نشاندهنده نقش روزافزون این بندر در وصلکردن کشور به بازارهای منطقهای و بینالمللی است.
خط آهن ۷۵ کیلومتری حیرتان–مزارشریف، افغانستان را به ازبیکستان وصل میکند و مسیر مهمی برای انتقال کالا از آسیای میانه، چین و دیگر بازارهای بینالمللی به این کشور محاط به خشکه به شمار میرود.
سید قدیم کریمی، رئیس ترانسپورت خط آهن بندر حیرتان، به خبرگزاری شینهوای چین گفته است که فعالیتهای تجارتی در سال جاری افزایش یافته و روزانه بهطور اوسط ۲۸۰ تا ۳۰۰ واگن به این بندر میرسد.
او افزوده است که از طریق این خط آهن، انواع کالاها، از جمله پوشاک، تجهیزات طبی، ماشینآلات و وسایل برقی، به افغانستان انتقال مییابد و تجارت با چین نیز در سالهای اخیر گسترش یافته است.
تاجران افغان میگویند که اتصال ریلی، روابط تجارتی با چین و دیگر کشورهای منطقه را تقویت کرده و انتقال کالاهای وارداتی را آسانتر ساخته است.
احمد آغا، تاجر افغان، به شینهوا گفته است: «ما کالاهای خود را از چین از طریق قطارهای باری و با گذر از قزاقستان و ازبیکستان انتقال میدهیم و در بندر حیرتان تحویل میگیریم.»
او ابراز امیدواری کرده است که توسعه بیشتر شبکه راهآهن، روابط تجارتی افغانستان با قزاقستان، روسیه و کشورهای اروپایی را تقویت کند.
آغا افزوده است که افزایش حجم انتقال کالا، فرصتهای کاری بیشتری را برای باشندگان محل فراهم کرده و روزانه صدها کارگر در بخش تخلیه و انتقال کانتینرها در این بندر کار میکنند تا هزینههای خانوادههای خود را تأمین کنند.
نقش خط آهن حیرتان در تجارت میان افغانستان و چین به سال ۲۰۱۶ برمیگردد؛ زمانی که نخستین قطار باری چین در چارچوب یک پروژه آزمایشی به حیرتان رسید. در سال ۲۰۱۹ نیز افغانستان نخستین قطار صادراتی خود به چین را با چندین کانتینر پودر تالک فرستاد.
خط آهن حیرتان همچنان یکی از مسیرهای مهم ترانسپورتی برای واردات و صادرات افغانستان به شمار میرود و این کشور را به بازارهای منطقهای و شبکههای گستردهتر تجارتی در قزاقستان، قرغیزستان، روسیه، چین و اروپا وصل میکند.
افزایش ورود روزانه واگنهای باری به بندر حیرتان، نشاندهنده اهمیت روزافزون افغانستان در شبکه ترانزیت و تجارت منطقهای است. توسعه خطوط آهن و گسترش اتصال با کشورهای آسیای میانه، چین و سایر بازارهای بینالمللی میتواند هزینههای انتقال کالا را کاهش دهد، تجارت خارجی را رونق بخشد، فرصتهای شغلی ایجاد کند و جایگاه اقتصادی افغانستان را بهعنوان کشور وصلکننده منطقه تقویت نماید.
وزارت اقتصاد میگوید که روابط اقتصادی افغانستان و ایران در حال افزایش است و بندرچابهار میتواند زمینهی دسترسی افغانستان را به آبهای آزاد فراهم کند.
معین مسلکی این وزارت با استقبال از تصمیم ایران برای فراهمسازی امکانات بندری از طریق اجاره برای دسترسی افغانستان به آبها استقبال میکند و آن را به سود هر دو کشور میداند.
اسماعیل بقایی، میگوید که بحث واگذاری خاک به افغانستان مطرح نیست؛ مگر تهران پیشنهاد فراهمسازی امکانات بندری از طریق اجاره را برای کمک به دسترسی این افغانستان به آبهای آزاد بررسی میکند.
اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت خارجهی ایران بیان کرد: «آنچه مطرح بوده، یک رویه در همه جای دنیاست که ما هم از این امکان استفاده کردهایم و استفاده میکنیم و در آینده نیز استفاده خواهیم کرد. این است که به کشورهایی که در خشکی محصور هستند و راهی به آبهای آزاد ندارند، امکاناتی را به شکل اجاره بدهیم تا هم به ارتقای تجارت بین دو کشور کمک کنیم و هم در چارچوب حسن همسایگی، زمینه دسترسی آن کشورها به بنادر و آبهای آزاد را برای انجام مراودات تجاریشان فراهم کنیم.»
عبدالظهور مدبر، آگاه اقتصادی گفت: «افغانستان یک کشور محاط به خشکه است و به هر پیمانه که روزنههای تجاری بیشتر باز شود میتواند به سود ما باشد.»
این در حالیست که بندر چابهار با تحریمهای ایالات متحده روبهرو است و محدودیتهای اقتصادی، تحریمها و چالشهای بانکی میتواند بر روند سرمایهگذاری افغانستان و عملیشدن این طرح تاثیر بگذارد.
فراهمسازی دسترسی افغانستان به امکانات بندری چابهار میتواند فرصت مهمی برای تنوعبخشی به مسیرهای تجاری، کاهش وابستگی به مسیرهای محدود ترانزیتی و گسترش روابط اقتصادی با کشورهای منطقه باشد. بهرهگیری از این ظرفیت، علاوه بر تسهیل صادرات و واردات، میتواند جایگاه تجاری افغانستان را تقویت کند. با این حال، عملیشدن این فرصت به توافقات اجرایی، رفع موانع بانکی و مدیریت چالشهای ناشی از تحریمها وابسته است.
یک بانوی هراتی که پس از اخراج از ایران و بازگشت به کشور با سرمایه اندک یک شرکت تولید ترشی به راه انداختهاست به آمو میگوید کسبوکارش را با سه صد افغانی آغاز کرد و اکنون روزانه شش تا هفت هزار افغانی ترشی میفروشد.
تولیدات شرکت این بانو، در مارکیتها و عمدهفروشیهای شهر هرات توزیع میگردند.
این زن هراتی اکنون برای شش تن دیگر از زنان و دختران جوان نیز زمینه کار را فراهم ساخته است.
ملیحه یوسفی میگوید: «سال گذشته ما از ترشیسازی خیلی درآمد کردیم. یعنی زمستان سال گذشته نیمی از مخارج خانهما از همین مدرک تامین شد و حالا هم همراه من دیگر خانمها نیز کار میکنند.»
سلیمه که مادر دو کودک است از کار کردن در اینجا روزانه صد تا یکصد و پنجاه افغانی بدست میآورد.
او میگوید که با همین درآمد، هزینههای زندهگیاش را تامین میکند.
سلیمه به آمو میگوید: «اول اینجا شاگرد بودم و حالا یاد گرفتهام. از لحاظ مالی هم خوب است روزانه بین صد الی یکصد و پنجاه افغانی درآمد میکنیم و در خانه هم هزینه میکنیم.»
در همین حال، نگار که از ادامه تحصیل محروم شدهاست میگوید که کارکردن در این شرکت تولید ترشی، مشکلات روحیو روانیاش را کاهش دادهاست.
نگار، باشنده هرات به آمو میگوید: «یکسال میشود که من اینجا کار میکنم، خوب است از بیکار ماندن در خانه بهتر است، هم از لحاظ روحی و روانی خوب است و هم میتوانیم از این آدرس مصارف خود را تامین کنیم.»
یافتههای تلویزیون آمو نشان میدهند که در هرات بیش از دوصد زن یا در شرکتهای کوچک تولیدی و یا هم در خانه مصروف تولید ترشی استند.
این زنان هراتی بیحمایتهای نهادهای خارجی و نهادهای مربوط به اداره طالبان به کارهایشان ادامه میدهند.
تبصره : این تجربه نشان میدهد که سرمایه اندک، در کنار ابتکار، مهارت و پشتکار، میتواند به یک کسبوکار درآمدزا و زمینهساز اشتغال تبدیل شود. فعالیت این بانوی هراتی نهتنها به تأمین بخشی از نیازهای اقتصادی خانوادهها کمک کرده، بلکه برای زنان و دختران دیگر نیز فرصت کار و کسب مهارت فراهم ساخته است. با این حال، تداوم و گسترش چنین ابتکارهایی به حمایت مالی، آموزشهای فنی، دسترسی به بازار و پشتیبانی نهادهای مسئول نیاز دارد تا زنان بیشتری بتوانند به استقلال اقتصادی دست یابند.
کابل (پژواک، ۱۵ میزان ۱۴۰۵): همزمان با روز جهانی پنبه، ریاست عمومی شرکتهای امارتی افغانستان از افزایش ظرفیت پروسس و تلاش برای گسترش بازارهای داخلی و خارجی این محصول خبر داده؛ در همین حال، سازمان خوراک و زراعت ملل با تأکید بر نقش مهم پنبه در معیشت میلیونها تن و تجارت جهانی، خواستار سرمایهگذاری، نوآوری و افزایش ارزش افزودۀ این محصول شده است.
روز جهانی پنبه هر سال به تاریخ ۷ اکتوبر برگزار میشود. سازمان ملل متحد این روز را با هدف برجستهساختن اهمیت پنبه در اقتصاد، تجارت، ایجاد فرصتهای کاری و تأمین معیشت میلیونها تن در جهان نامگذاری کرده است.
این شرکت با نشر اعلامیهای گفته است که در کنار کارخانههای متعدد پروسس پنبه، شرکتهای سپینزر کندز، پنبه و روغن نباتی بلخ و بُست پنبه و روغن نباتی هلمند نیز در بخش کشت، تولید و پروسس پنبه فعالیت دارند..
بر بنیاد اعلامیه، فعالیت این شرکتها در بخش پروسس پنبه افزایش یافته و پس از بازسازی دستگاههای «جین» و «پرس»، ظرفیت پروسس صدها تُن پنبه در شبانهروز را دارند.
این ریاست افزوده است که شرکت سپینزر کندز برای گسترش بازارهای خارجی، روابط مستقیم با تاجران چین و ازبیکستان برقرار کرده و برای نخستینبار بیش از ۲۰۰ تُن پنبه را به تاجران ازبیکستانی فروخته است.
در اعلامیه آمده است که این شرکت با هدف حمایت از دهقانان و توسعۀ کشت پنبه، صدها تُن تخم پنبه موسوم به «سلطان» را از ازبیکستان وارد و میان کشاورزان منطقه توزیع کرده است.
مسئولان میگویند برای تقویت صنعت پنبه، افزایش ظرفیت پروسس، دسترسی به ماشینآلات مدرن، فراهمسازی تسهیلات زراعتی و ایجاد بازارهای قابل اعتماد داخلی و خارجی برای این محصول تلاش میکنند.
سازمان خوراک و زراعت ملل متحد (FAO) امروز با نشر اعلامیهای گفته است که پنبه منبع معیشت میلیونها دهقان، کارگر و خانوادههای آنان در جهان است و در اقتصاد کشورهای در حال توسعه و تجارت بینالمللی نقش مهم دارد.
براساس معلومات این نهاد، در سال ۲۰۲۴ حدود ۲۶ میلیون تُن پنبه در جهان تولید و بیش از ۹ میلیون تُن آن در بازارهای بینالمللی معامله شده است.
به گفتۀ این نهاد، ارزش تولید جهانی پنبه در سال ۲۰۲۵ حدود ۴۶ میلیارد دالر و ارزش صادرات آن نزدیک به ۱۷ میلیارد دالر برآورد شده است. این نهاد از تغییرات اقلیمی، اختلال در زنجیرۀ تأمین، رقابت الیاف مصنوعی و نوسانات بازار بهعنوان شماری از چالشهای صنعت پنبه یاد کرده و بر سرمایهگذاری، نوآوری، افزایش ارزش افزوده و همکاریهای بینالمللی برای توسعۀ این صنعت تأکید کرده است.
این نهاد امسال روز جهانی پنبه را با شعار «پنبه برای خیر همگانی: ساختن رفاه از طریق تجارت، تحول و مشارکت» گرامی میدارد.
تبصره : صنعت پنبه میتواند نقش مهمی در تقویت اقتصاد ملی، ایجاد اشتغال و افزایش درآمد دهقانان افغانستان داشته باشد. افزایش ظرفیت پروسس و گسترش صادرات این محصول، فرصت ارزشمندی برای رشد صنایع داخلی و کاهش وابستگی به صادرات مواد خام است؛ اما بهرهگیری پایدار از این ظرفیت، به نوسازی ماشینآلات، حمایت از کشاورزان، سرمایهگذاری در صنایع نساجی و ایجاد بازارهای مطمئن داخلی و خارجی نیاز دارد.
کشمش، انجیر خشک، بادام، پسته، جلغوزه و زردآلوی خشک از مهمترین میوههای خشک صادراتی افغانستان است.
بر پایهی آمار وزارت صنعت و تجارت، ارزش صادرات انجیر، کشمش، پسته، بادام و دیگر میوههای خشک افغانستان در سال گذشته به ۶۷۴ میلیون دالر رسیده بود.
در همین حال، اتاق تجارت و سرمایهگذاری افغانستان نیز میگوید که ارزش صادرات انجیر، کشمش، بادام، پسته، جلغوزه و دیگر خشکبار در شش ماه نخست سال جاری به ۲۴۵ میلیون دالر رسیده است.
احسانالله احسان، سخنگوی این اتاق در این باره افزود: «ارزش مجموعی صادرات این فراوردهها به ۲۴۵ میلیون دالر میرسد و هند یکی از کشورهایست که بیشترین صادرات به آن انجام شده است.»
ارزش صادرات میوههای خشک افغانستان به تفکیک فراورده در سال گذشته به شرح زیر است.
انجیر: ۳۱۴ میلیون دالر
کشمش: ۱۸۵ میلیون دالر
پسته: ۶۱ میلیون دالر
بادام: ۴۵ میلیون دالر
دیگر خشکبارها: ۶۹ میلیون دالر
با این حال، آمار صادرات امسال از سوی وزارت صنعت و تجارت در اختیار ما قرار نگرفته است.
در همین حال، صادرکنندگان میگویند که مشکلهای انتقال کالا، محدودیتهای بانکی و دشواریهای دریافت ویزای بازرگانی، دسترسی آنان به بازارهای خارجی را با مشکل روبهرو کرده است.
احمدخالد رحمانی، صادرکننده، در این باره گفت: «مشکلهای عمدهی صادرکنندگان پس از توقف تجارت با پاکستان بالا بودن هزینههای حمل ونقل است که مسیرهای بدیل هزینههای بسیار بلند دارند، همچنین تاخیری در بارگیریها است.»
محمدعیسا اخپلواک، یکی دیگر از صادرکنندهها در این باره افزود: «باید بازارهای بدیل برای ما در نظر گرفته شود، و اگر یافتن آن زمانگیر است باید در انتالات هوایی که متاسفانه هزینههای آن بسیار بالاست توجه و ظرفیت آن نیز بالا برده شود.»
از سوی دیگر، بستهشدن برخی از مسیرهای ترانزیتی، بهویژه گذرگاه واگه که افغانستان از طریق آن به بازار هند دسترسی داشت، بر صادرات این فرآوردهها نیز تاثیر گذاشته است.
بخش خصوصی خواستار حل چالشهای ترازیتی و فراهمآوری زمینه برای تداوم صادرات و دسترسی به بازارهای بینالمللی است.
عبدالقاسم امرخیل، رییس اتحادیهی صادرکنندگان میوهی خشک کابل، در این باره چنین میگوید: «ما از کشورها میخواهیم که بازرگانی را اجازه بدهند از مسیر واگه ادامه داشته باشد، این برای هردوکشور هم افغانستان و هم پاکستان نزدیکترین مسیر صادراتی است و باید باز شود.»
هزینهی بلند حملونقل و نیاز به بستهبندی معیاری نیز از عاملهاییاند که میتواند بر رقابتپذیری میوهی خشک افغانستان در بازارهای جهانی تاثیر بگذارند.
تبصره : صادرات میوههای خشک یکی از ظرفیتهای مهم افغانستان برای کسب عواید ارزی، حمایت از دهقانان و تقویت تجارت خارجی است؛ اما آمار صادرات نشان میدهد که این ظرفیت با چالشهای جدی ترانزیتی، بانکی و حملونقل روبهرو است. کاهش وابستگی به مسیرهای محدود، توسعه بازارهای بدیل، تقویت ترانسپورت هوایی و بهبود بستهبندی و معیارهای صادراتی میتواند زمینه رقابتپذیری بیشتر محصولات افغانستان را در بازارهای جهانی فراهم سازد.
کندهار (پژواک) ـ مسؤولان ریاست زراعت و مالداری کندهار میگویند که حاصلات انار در این ولایت امسال نسبت به سال گذشته کاهش یافته؛ از سوی دیگر، کمبود آب، پایین بودن قیمت انار و نبود دسترسی به بازارهای خارجی، باغداران را با زیان روبهرو کردهاست.
محمدحنیف حقمل، سخنگوی ریاست زراعت و مالداری کندهار به پژواک گفت که در ولسوالیهای مختلف این ولایت در حدود ۱۵ هزار هکتار زمین باغهای انار وجود دارد و پیشبینی میشود امسال حدود ۲۲۰ هزار تُن انار از این باغها برداشت شود؛ در حالی که میزان حاصلات انار در سال ۲۰۲۵ میلادی ۲۷۵ هزار تُن برآورد شده بود.
او افزود که خشکسالی بر باغهای انار کندهار تأثیر منفی گذاشته؛ اما میزان خسارت در ولسوالیهای مختلف متفاوت است. باغداران ولسوالی ارغستان بیش از دیگران آسیب دیدهاند و شماری از آنان به دلیل کمبود آب، باغهای خود را از بین بردهاند.
به گفتۀ او، «امسال باغهای انار ۳۰ درصد آسیب دیدهاند که بیشترین خسارت در ارغستان وارد شدهاست؛ اما حاصلات انار در ارغنداب و شماری از ولسوالیهای دیگر نسبتاً خوب است و خشکسالی تأثیر چندانی بر آنها نگذاشته است
میرزامحمد، یکی از باغداران ولسوالی ارغنداب میگوید که در گذشته مشکل آب چندان جدی نبود؛ اما اکنون پایین رفتن سطح آبهای زیرزمینی، آبیاری باغهای انار را دشوار ساخته و هزینههای آن را افزایش دادهاست.
او به پژواک گفت: «در گذشته آب داشتیم؛ حتا اگر انارهای ما خراب هم میشدند، زیان چندانی نمیدیدیم. اکنون سطح آب بسیار پایین رفته و بیرون کشیدن آن از عمق زمین هزینه دارد، در حالی که انار در اینجا قیمت مناسبی ندارد.»
به گفتۀ میرزامحمد، نبود بازارهای خارجی برای انار نیز مشکلات باغداران را افزایش دادهاست؛ زیرا قیمت انار در بازار داخلی پایین است و باغداران نمیتوانند هزینههای تولید و آبیاری را به گونۀ مناسب تأمین کنند.
او میگوید که در حال حاضر کابل و هرات بازارهای مهم داخلی برای انار کندهار هستند؛ اما در این شهرها نیز انار به قیمت مناسب فروخته نمیشود و زمینۀ صادرات آن به بازارهای خارجی محدود است.
همچنان، حیاتالله، یکی دیگر از باغداران ولسوالی ارغنداب میگوید که خشکسالی بخشی از محصولات انار را آسیب زده و بسیاری از میوهها ترکیدهاند که در نتیجه، ارزش فروش آنها کاهش یافتهاست.
موضوف اضافه کرد: «از یکسو، خشکسالی باعث خراب شدن انارها شده و بخش بزرگی از آنها ترکیدهاند؛ از سوی دیگر، این محصولات در داخل کشور بازار ندارند. اگر برای آنها بازار خارجی پیدا نشود، باغداران انار قندهار با زیانهای سنگین روبهرو خواهند شد.
ندامحمد فاروقی، تاجر انار میگوید که تلاش کردهاست از طریق روابط تجارتی خود، تاجران خارجی را تشویق کند تا انار کندهار را خریداری کرده و به کشورهای دیگر انتقال دهند.
به گفتۀ وی، اخیراً تاجرانی از روسیه و اوزبیکستان را به کندهار دعوت کرده بود تا از باغداران و تاجران انار خریداری کرده و آن را به ازبکستان صادر کنند.
فاروقی تصریح کرد: «در حال حاضر با تاجران روسی و اوزبیکستانی برای حدود ۸۰ تُن انار قرارداد بستهایم. این انار در اوزبیکستان دوباره بستهبندی شده و سپس به روسیه، جاپان، کوریای جنوبی و شماری از کشورهای دیگر صادر میشود؛ اما اگر صادرات نتیجۀ خوبی داشته باشد، این تاجران روسی تا پنج هزار تُن انار از قندهار انتقال خواهند داد.»
به گفتۀ او، اگر این قراردادهای تجارتی موفق شوند و صادرات انار گسترش یابد، باغداران کندهار خواهند توانست برای محصولات خود بازارهای جدید پیدا کرده و زیانهای اقتصادیشان را کاهش دهند.
انجنیر عبدالباقی بینا، معاون اتاق تجارت کندهار میگوید که از سال گذشته به اینسو، در داخل کشور از انار آبمیوه و رب تولید میشود و علاقهمندی بازار به این محصولات نیز افزایش یافتهاست.
او به پژواک گفت: «هرچند به دلیل بسته شدن مسیرها، صادرات انار کاهش یافتهاست؛ اما خبر خوب این است که در داخل کشور از انار آبمیوه و رب تولید میشود که برای مدت طولانی قابل نگهداریاند و بازار خوبی دارند.»
بینا میافزاید که پروسس انار میتواند راه بدیلی برای کاهش مشکلات فروش انار تازه باشد؛ زیرا محصولات تولیدشده از انار برای مدت طولانی قابل نگهداری هستند و فرصت بیشتری برای عرضه آنها به بازار فراهم میشود.
به گفتۀ وی، پاکستان در سالهای گذشته بزرگترین بازار انار کندهار بود و هر سال بین ۵۰ هزار تا ۹۰ هزار تُن انار به این کشور صادر میشد؛ اما از سال گذشته به اینسو، به دلیل بسته شدن مسیرهای تجارتی میان افغانستان و پاکستان، صادرات انار با مشکلات روبهرو شدهاست.
باغداران انار کندهار در حالی با مشکلات ناشی از خشکسالی، هزینههای آبیاری و نبود بازار روبهرو هستند که دسترسی به بازارهای خارجی در کنار بازارهای داخلی برای فروش محصولات و گسترش صنعت پروسس انار میتواند نقش مهمی در کاهش زیانهای اقتصادی آنان داشته باشد.
تبصره : کاهش حاصلات انار کندهار در کنار خشکسالی، کمبود آب و محدودیت بازارهای صادراتی، نشاندهندۀ آسیبپذیری اقتصاد زراعتی در برابر تغییرات اقلیمی و مشکلات تجارتی است. ایجاد بازارهای بدیل، تسهیل صادرات و سرمایهگذاری در صنایع تبدیلی مانند تولید آبمیوه و رب انار میتواند از ضایعشدن محصولات جلوگیری کرده و درآمد باغداران را افزایش دهد. در کنار آن، مدیریت منابع آب و حمایت عملی از باغداران برای پایداری این صنعت ضروری است.
شبرغان (پژواک، ۲۰ میزان ۱۴۰۵): شماری از زنان در شبرغان، مرکز ولایت جوزجان، که با ایجاد گلخانۀ بادرنگ برای خود زمینۀ کار و درآمدزایی فراهم کردهاند، میگویند که گرمای شدید و کمآبی حاصلات امسال آنان را کاهش داده و خواهان حمایت دولت و مؤسسات برای احیای دوبارۀ فعالیتهایشان هستند.
ایجاد گلخانه بادرنگ و فراهمشدن زمینۀ کار برای ۲۵ زن
ملکه، ۳۹ ساله و باشندۀ شبرغان، مرکز ولایت سرپی به پژواک گفت که حدود دو سال پیش با هزینهٔ ۵۰ هزار افغانی به همکاری مؤسسۀ «اکتید»، گلخانهٔ بادرنگ را در منطقۀ «زیرچنار» شهر شبرغان ایجاد کرد.
به گفتهٔ وی، در این گلخانه برای ۲۵ زن زمینۀ کار فراهم گردید و درآمد حاصل از فروش بادرنگ میان این زنان تقسیم میشد.
او گفت که در سال اول حاصلات خوبی داشتند؛ اما امسال به دلیل گرمای شدید و کمآبی بادرنگ شان حالات خوبی نداشت.
در همین حال لیلما ۳۷ ساله و یکی دیگر از زنان فارمدار بادرنگ این منطقه میگوید که در یک سال، حاصلات بادرنگ به اندازهای بود که بخشی از آن برای مصرف خانواده استفاده میشد و مقدار دیگر به بازار عرضه میگردید؛ اما امسال حاصلات خوبی نداشتند، بیشتر بتههای بادرنگ خشکیده بود.
به گفتۀ لیلما، درآمد حاصل از این فعالیت سهم مهمی در تأمین هزینههای خانوادهاش داشت؛ اما اکنون که شوهرش برای کار به ایران رفتهاست، تأمین مخارج زندهگی برای او دشوارتر شدهاست.
لیلما خواهان حمایت دولت و مؤسسات برای از سرگیری فعالیت زنان است و میگوید: «اگر دولت و مؤسسات دوباره زمینۀ اشتغال و درآمدزایی را برای ما فراهم کنند، از جمله حفر چاه و تأمین وسایل و تجهیزات مورد نیاز پیشرفته، در این صورت حاصلات دوباره رونق خواهد گرفت.»
مسعودۀ ۴۲ ساله و مادر هفت فرزند، یکی دیگر از زنانی است که در این گلخانه کار میکرد و از عواید آن در تأمین مصارف خانواده سهم داشت. او میگوید که حاصلات فارم بادرنگ را بستهبندی و به بازار عرضه میکرد و گاهی نیز از بادرنگهای برداشتشده ترشی تهیه میکرد.
مسعوده گفت: «از دولت و موسسۀ اکتید خوش هستم که برای ما گلخانه ساختند، برای ما تخم و وسایل بادرنگ را داد. تونل آب و تمام کود کیمیاوی را داد. خودم بادرنگ را میکاشتم و خودم بستهبندی کرده به دکان میفروختم؛ اما کمآبی کار را خراب کرد، امسال چندان حاصلات نداشتیم.»
او نیز خواستار توجه حکومت و مؤسسات به بخش زراعت شد و گفت که باید روش آبیاری قطرهای در میان آنان ترویج شود.
کارشناسان: حمایت مالی بدون حل مشکل آب کافی نیست
ابوریحان انتظار، کارشناس اقتصادی نقش زنان جوزجانی را در بخش زراعت مؤثر و ارزنده خواند و گفت که زنان از سالیان متمادی در کنار مردانشان در مزارع فعالیت میکردهاند.
وی با اشاره به فعالیت زنان بادرنگکار در گلخانههای یادشده گفت که پرورش بادرنگ در گلخانه میتواند برای زنان و خانوادههای روستایی زمینۀ درآمدزایی فراهم کند؛ اما موفقیت این فعالیت به عواملی چون هزینۀ ساخت گلخانه، دسترسی به تخم مناسب، تأمین آب، میزان تولید و وجود بازار فروش وابستهاست.
او بر فراهمسازی دسترسی دهقانان به منابع مالی و قرضههای مناسب و نیز آموزشهای فنی در بخش گلخانهداری، آبیاری، مبارزه با آفات و مدیریت تولید تأکید کرد.
از سوی دیگر، عبدالستار جلال، کارشناس بخش زراعت، کمبود آب، خشکسالی، گرمای شدید تابستان و آفات نباتی را از چالشهای عمدۀ تولید بادرنگ در جوزجان میداند.
او استفاده از روشهای مؤثر آبیاری قطرهای، ایجاد جویچهها و بسترهای مناسب برای رساندن آب به ریشۀ نبات و استفاده از مالچ برای کاهش تبخیر آب را از راههایی میداند که میتواند مصرف آب را کاهش دهد.
به گفتۀ او، مالچ مادهای است که روی سطح خاک و اطراف ریشۀ گیاهان پخش میشود تا رطوبت خاک حفظ و تبخیر آب کمتر شود. مالچ میتواند از مواد طبیعی مانند کاه، برگهای خشک، علف و بقایای گیاهی یا مواد مصنوعی مانند پلاستیک زراعتی ساخته شود.
ریاست زراعت: ۲۷ گلخانه در مرکز جوزجان فعال است
ذبیحالله خیراندیش، سخنگوی ریاست زراعت جوزجان، بر اهمیت نقش زنان در زراعت تأکید کرد و گفت که این خانمها از سبزخانه حاصلات خوبی داشتند؛ اما گرمای امسال سبب کاهش حاصلات آنان شدهاست.
او گفت که برای حل مشکلات این زنان تلاش میکنند تا با کمک مؤسسات همکار، گلخانههای فنی و مجهز به سیستم آبیاری قطرهای برای آنان ایجاد کنند، آموزشهای حرفهای راهاندازی شود و تخمهای اصلاحشده و کود کیمیاوی در اختیارشان قرار گیرد.
تبصره : گلخانهداری زنان در جوزجان نمونهای از ظرفیت زراعت برای ایجاد اشتغال، تقویت اقتصاد خانوادهها و افزایش مشارکت اقتصادی زنان است؛ اما تجربه امسال نشان میدهد که تداوم چنین فعالیتهایی تنها با ایجاد گلخانه و کمکهای اولیه ممکن نیست. مدیریت منابع آب، ترویج آبیاری قطرهای، آموزشهای فنی، تأمین تجهیزات و دسترسی به بازارهای فروش، از نیازهای اساسی این زنان برای احیای فعالیتهای زراعتی و دستیابی به درآمد پایدار است.
در مورد چشمانداز اقتصادی افغانستان بیشتر بخوانید.
منابع این ماهنامه را مشاهده کنید.
© 2026 حق نشر برای موسسه مطالعات اقتصادی و حقوقی افغانستان محفوظ است.